Թարգմանություն

Գրքի հղում «Միջանկյալ պատմվածքներ փոխադրության համար» հեղինակ՝ Լ. Ա. Հիլ


33.

Տիկին Ռոբինսոնը տեսկից միշտ տխուր եւ դժբախտ էր։ Նա միշտ ունենում էր ուժեղ գլխացավեր եւ անգամ դեղորայքները չեին օգնում։ Իր ամուսինը որոշեց տանել նրան բծիշկի մոտ։ Բժիշկը զննեց նրան շատ ուշադիր եւ շատ հարցեր տվեց նրան։ Հետո նա հանկարծակի գրկեց նրան եւ հանբուրեց։ Տիկին Ռոբինսոնը միանգամից առողջացավ եւ երջանկացավ։
– Դուք տեսաք,- ահա ինչի կարիքը նա ուներ։ Ես առաջարկում եմ անել նույնը երեքշաբթի, հինգշաբթի եւ շաբաթ,- ժպտալով ասաց բժիշկը։
– Լավ,- ասաց պարոն Ռոբենսոնը,- ես կարող եմ նրան բերել երեքշաբթի, հինգշաբթի, բայց ոչ շաբաթ, քանի որ ես գնում եմ նավավարության այդ օրը։

32.

Փոքր խոսող շունը մեծ հաջողություն ունեցավ, երբ եկավ մեր թատրոն: Նա պատմում էր կատակներ, երգում երգեր և էլի շատ ուրիշ զվարճալի բաներ էր անում բեմի վրա:

Բայց մինչ նա երգում էր իր երգերից մեկը, մի ավելի մեծ շուն եկավ թատրոն, կանգնեց, լսեց մի քանի վայրկյան, ապա թռավ բեմ: Փոքր խոսող շունը փորձեց փախչել բայց ավելի մեծ շունը բռնեց նրան վզի կաշվից և տարավ բեմի վրայից:  Հենց որ երկու կենդոնիները անհետացան վարագույրների հետևում, փոքրիկ խոսող շունը ասաց.

-Ես բոլորից ներողություն եմ խնդրում: Սա իմ մայրն է: Նա չի ուզում են դերասան լինեմ: Ուզում է, որ ես բժիշկ դարնամ:

31.

Շաբաթ առավոտները մեր կինոթատրոնում ցուցադրվում է ֆիլմ երեխաների համար։ Մի առավոտ, մի ծեր մարդ տանում էր թոռնիկներին կինոթատրոն։ Դռան վրա փակցված էր տոմսերի գները, բայց նա չկարողացավ գտնել մեծահասակների շաբաթ առավոտվա համար։ Միակ ցանկը, որը ցուցադրված էր երեխաների համար էր։ Այսպիսով, նա հարցրեց տիկնոջը, թե ով է վաճառում տոմսերը եւ ինչքան կարժենա մեծահասակի տոմսը։
– Ոչ, մենք չունենք մեծահասակների համար շաբաթ օրվա տոմս։ Այն մեծահասակները, ինչպիսին որ դոուք եք, տոմսը անվճար է բոլորի համար։

30.

Ջոնը սիրում էր մազերը շատ երկար պահել: Նրա ընկերների մի մասը մտածում էին, որ նման էին աղջկա մազի, բայց երբաք չէին կատակում, որովհետև Ջոնը շատ մեծ և ուժեղ երիտասարդ տղա էր և չէր կարծում, որ իր մազերի մասին կատակները ծիխաղալու էին:

Ջոնը միշտ գնում էր իր վարսսավինի մոտ ամիսը երկու անգամ որպեսզի մազերը կտրի և լվանա: Մի օր վարսավիրը ասաց նրան.

-Հիմա չես թողնի, որ կտրեմ քո մազերի մեծանասնությունը և հավաքած լինի գլուխդ: Ոչ մեկը քեզ չի ճանաչի, որ անեմ, ես հավատում եմ:

Ջոնը մի քանի վայրկյան լուռ մնաց, հետո ասաց.

-Միգուցե դու ճիստ ես, բայց ես համոզված եմ, որ քեզ էկ ոչ մեկը չի ճանաչի, եթե կտրես մազերս:

29.

Մի երեկո, մեր քաղաքի հյուրանոցում մի մեծ պարի երեկույթ էր։ Հյուրերից մեկը մոտովորոպեսց քառասուն տարեկան տղամարդ էր, ով մտածում էր, որ այնքան գեղեցիկ է ինքը, որ յուրաքանչյուր աղջիկ ով տեսնի իրեն կսիրահարվի։ Պարերից մեկի սկզբում նա տեսավ մի գեղեցիկ երիտասարդ աղջկա, ով կանգնած էր իրենից ավելի մեծ կնոջ կորղքին՝ պարասրահի ծայրին։ Նա գնաց աղջկա մոտ և հրավիրեց նրան պարի։ Աղջիկը տեսել էր նրան պարելիս, նա գիտեր, որ լավ պարող է, քանի որ ինքն էլ էր սիրում պարել, համաձայնվեց։
Մի քանի պար իրար հետ պարելուց հետո, տղամարդը տարավ նրան այգի և ասաց.
Դու ամեն ինչի մասին ինչ, որ անում ես պատմու՞մ ես մայրիկին։
Իհարկե ոչ,- նա պատասխանեց քաղրցրորոեն։- Իրեն չի մտահոքում ինչ եմ անում։ Բայց իմ ամուսինը մի՛շտ ուզում է իմանալ։

28.

Նասրեդինի հարուստ հարևաններից մեկը երեկոյան մի մեծ երեկույթ կազմակերպեց, բայց մոռացավ հրավիրել նրան։ Նասրեդինը սպասեց և սպասեց, բայց ոչ մի հրավեր չեկավ, և ահա վերջում երբ երեկույթը արդեն սկսվել էր, նա վերցրեց մի թղթի կտոր, ծալեց, դրեց ծրարի մեջ և տարավ հարևանի տուն։

– Ես կազմակերպչի համար մի շատ կարևոր նամակ ունեմ,- ասաց նա դռան մոտի մատուցողներին։

Մատուցողները նրան տարան մեծ սենյակը որտեղ բոլորը ուտում էին։ Նասրեդինը նամակը տվեց հարուստ հարևանին և միանգամից նստեց և սկսեց բերանը լցնել ուտելիքով։ Կազմակերպիչը նայեց ծրարին, բայց այնտեղ ոչինչ չկար գրված, և այսպես նա ասաց.

-Դուք համոզվա՞ծ եք, որ այս նամակը ինձ համար է։ Այնտեղ ոչ մի հասցե չկա։
-Այո,- ասաց Նասրեդինը,- նրա մեջ էլ ոչինչ չկա գրված, որովհետև շտապ էր պատրաստված։

27.

Երբ Նասրեդինի առաջին կինը մահացավ, նա նորից ամուսնացավ։ Նրա երկրորդ կինը նրանից շատ ջահել էր և նրանք հաճախ էին կռվում։ Մի երեկո երբ Նասրեդինը շատ ուշ էր տուն հասել, իր կինը ասաց նրան.

Ես երկու ժամ առաջ եմ եփել քո ճաշը։ Հիմա փչացել է։

Նա այդքան զայրացած էր, որ նրան հրեց և քանի որ նա ուժեղ էր, իսկ ամուսինը ծեր և թույլ, նա աստիճաններից ընկավ։
Նասրեդինի հարևաններից մեկը, որն անհանբեր սպասում էր իմանալ թե մյուսների տներում ինչ է կատարվում։ Նա ականջ էր դնում, երբ լսեց աստիճաններից ընկնող Նասրեդինի ձայնը և եկավ նրա տուն և թակեց ղուռը։

Ի՞նչ է եղել։- հարցրեց կինը
Վերարկուս ասֆիճաններից ընկավ,- պատասխանեց նա։
Բայց վերարկթուն այդքան բարձր ձայն չի հանում,- ասաց հարևանը։
Իհարկե,- պատասխանեց Նասրեդինը,- չէ որ ես մեջն էի։

26.

Մի օր, մի կին նկատեց մկանը, որը վազում էր խոհանոցում։ Նա շատ էր վախենում մկներից, այդ իսկ պատճառով նա դուրս վազեց տանից նստեց ավտոբուս եւ գնաց խանութ։ թակարդը գնելուց հետո վաճառողը ասաց նրան,
– Դրեք թակարդի մեջ մի կտոր պանիր եւ շուտով դուք կբռնեք այդ մկանը։

Կինը գնաց տուն՝ տանելով իր հետ թակարդը, բայց երբ նա փնտրեց պանիրը սպասքապահարանում նա այնտեղ պանիր չգտավ։ Նա չէր ցանկանում վերադառնալ խանութ, քանի որ շատ ուշ էր։ Նա թերթից կտրեց մի նկար, որի վրա պատկերված էր պանիր եւ դրեց այն թակարդի վրա։ Ի զարմանքի նրան, պանրի նկարով փորձը հաջողվեց։ Հաջորդ օրը, երբ կինը մտավ խոհանոց, այնտեղ նա տեսավ մկան նկար պանրի նկարի փոխարեն։

25.

Կենդաբանական այգում կային մեծ աղբամաններ, որտեղ մարդիկ կարող էին գցել գնված պաղպաղակների թղթերը։ Շաբաթ օրը կեսօրին, պարոն Բռաունը քայլում էր վանդակների մոտով, որտեղ պահում էին առյուծներին եւ վագրերին։ Սովորաբար շաբաթ օրերին այտեղ միշտ շատ մարդիկ էին լինում վանդակների մոտ, բայց այդ օրը այնտեղ ոչ-ոք չկար։ Պարոն Բռաունը զարմացած էր, բայց նա ավելի շատ անակնկալի եկավ, երբ տեսավ մի խումբ մարդկանց, որոնք հավաքվել էին առյուծի վանդակի աղբամանի մոտ։ Նա մոտեցավ մարդկանց, Նրանցից շատերը երեխաներ էին։ Նա տեսավ փոքրիկ մկանը, որը վազում էր աղբամանի միջի թղթի վրայով եւ ուտելիք էր փնտրում։ Նա երեխաներից մի քանի սանտիմետր հեռավորության վրա էր գտնվում։ Մուկը չէր վախենում երեխաներից, եւ երեխաններն էլ ավելի հետաքրքրությամբ էին նայում այդ փոքրիկ հասարակ մկանը, քան առյուծներին եւ վագրերին։

24.

Տիկին Սմիթը իր պատուհանից դուրս էր նայում, երբ տեսավ՝մի բեռնատար և մեծ մեքենա խփեցին իրար։ Նա դուրս վազեց օգնելու։ Բեռնատարում կար մի տղամարդ և մի կին մեքենայում.նրանցից ոչ ոք վնասված չէր, բայց մեքենան ջարդվել էր։ Կինը գունատվել էր և նրա ձեռքերը դողում էին, ապա տիկին Սմիթը հրավիրեց իր տուն և նրան թեյ տվեց։ Նա մոտ հիսուն տարեկան բարի կին էր։ Նա թեյ խմաց և շուտով ավելի լավ տեսք ուներ։ Հետո նա ասաց տիկին Սմիթին։
-Հեռախոս ունե՞ք։ Ես կուզենայի իմ ամուսնուն զանգել։ Մենք մի սովորություն ունենք՝ երբ ես մեքենայով պատահարի եմ ենթարկվում, ես զանգում եմ նրան։

23.

Երիտասարդ հայրիկը այցելեց իր ծեր հարեւանին։ Նրանք, կանգնած այգում, զրուցում էին իրենց երեխաների մասին։ Երիտասարդը հարցրեց.
– Ինչքա՞ն խիստ պետք է ծնողները լինեն իրենց երեխաների նկատմամբ։
Ծեր մարդը, համեմատության կարգով, օրինակ բերեց ամուր եւ թույլ ծառերի միջեւ։ Հետո նա խնդրեց նրան, որ ծառին վնասի մի կողմից։ Երիտասարդը արեց՝ ինչ նրան խնդրեց ծեր մարդը։
– Հիմա վերականգնիր այն,- ասաց ծեր մարդը,- բայց այնպես, որ նա ստանա իր առաջվա տեսքը։
Երիտասարդը կրկին արեց իր խնդրանքը։
– Այն, ինչ արեցիր հիմա, օգտագործիր երեխաների հանդեպ։ Դուք պետք է խիստ լինեք ձեր երեխաների նկատմամբ, բայց ժամանակ առ ժամանակ նրանց ազատ թողնեք, որպեսզի հասկանաք, թե ինչերի նրանք կարող են հասնել։ Իսկ, եթե չեն կարողանում լուծեն իրենց խնդիրները, ապա այդ ժամանակ դուք պետք է օգնեք նրանց։ Երբ, որ դուք կհամարեք, որ նրանք կայացած են, դուք կարող եք հանգիստ լինել։

22.

Պարոն Ջոնսը շատ էր հավանում լեռնագնացություն, ապա մեկ տարի նա անցկացրել է իր արձակուրդը Շվեյցարիայում։ Նա մի քանի հեշտ սարեր բարձրանալուց հետո որոշեց ավելի դժվար սար բարձրանալ։ Բայց նա չէ ուզում միայնակ բարձրանալ, և նա գտավ մի լավ շվեյցարացի գիդ, ով հաճախ բարձրացել է լեռը։
Սկզբից դժվար չէր, բայց հետո նրանք հասան մի հատված, որը այդքան էլ հեշտ չէր։ Գիդը կանգնեց, դարձավ և պարոն Ջոնսին զգուշացրեց։
– Այստեղ ուշադիր եղիր,- ասաց նա,- սա վտանգավոր տեղ է։ Դու կարող ես հեշտությամբ ընկնել և եթե ընկնես, ուղիղ ներքև և շատ խորն ես ընկնելու։ Բայց,- նա շարունակեց կամացուկ,- եթե ընկնես, չմոռամաս ընկնելիս աջ նայել։ Այդտեղ եզակի գեղեցիկ տեսարան կա, շատ ավելի գեղեցիկ,քան այստեղից երևացողը։

21.

Մի օր մեծ նավը հարվածեց ավելի փոքր նավին երբ նրանք երկուսն էլ գնում էին Անգլիայից դեպի Ամերիկա։ Փոքր նավը բավականին շատ վնասվեց և ստիպված էր հետ տարվեր Անգլիա, որտեղ դատավորը պետք է վճռեր,թե ով է մեղավոր պատահարի համար։
Որոշ մարդիկ օվքեր տեսել էին մեծ նավը խփել փոքր նավին ասում էին պատահարից մի քանի վայրկյան արաջ, մեծ նավը ազդանշան էր ուղարկել փոքր նավին։ Դատավորը քննում էր սա և ասաց.
-Ով էր ուղարկել ազդանշանը։
Երիտասարդ ազդագիրը արաջ եկավ և ասաց.
-Ես էի, պարոն։
-Ահ,- ասաց դատավորը,- և ի՞նչ ազդանշան էիր ուղարկել մյուս նավի։
Երիտասարդ ազդագրի դեմքը կարմրեց երբ պատասխանեց՝
-Բարի ճանապարհ ձեր ուղևորդությունը։

20.

Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմն սկսվել էր,և Ջոնը ուզում էր միանալ բանակին, բայց նա ընդամենը տասնվեց տարեկան էր, իսկ տղաներին միայն թուլատրվում էր միանալ այն դեպքում, եթե նրանք տասնութից մեծ էին։ Ապա երբ զինվորական բժիշկը զննեց նրան,նա ասաց, որ տասնութ տարեկան է։
Բայց Ջոնի եղբայրը մի քանի օր առաջ էր միացել բանակին, և այդ նույն բժիշկը նրան էլ էր զննել։ Այս բժիշկը հիշեց նախկին տղայի ազգանունը, և երբ տեսավ Ջոնի թղթերը, զարմացավ։
Քանի՞ տարեկան եք,- հարցրեց նա։
Տասնութ,պարոն,-ասաց Ջոնը։
Բայց քո եղբայրը նույնպես տասնութ տարեկան էր,- հարցրեց բժիշկը,- Դուք երկվորյակներ ե՞ ք։
Ահ, ոչ, պարո՛ն,- ասաց Ջոնը, և դեմքը կարմրեց,- իմ եղբայրը ինձնից հինգ ամսով մեծ է։

19.

Հենրին եւ Մերին հենց նոր էին ամուսնացել եւ բոլորը վայելում էին իրենց հարսանեկան երեկույթը։ Այնտեղ լի էր ուտելիքով եւ խմիչքով, բոլորը շատ ուրախ էին, մինչ մի շատ նիհար երիտասարդ ներս մտավ։ Նա նայեց Մերիին տխուր եւ մեղադրելի հայացքով, քայլեց նրա ուղղությամբ, սիրալիր համբուրեց նրան եւ ասաց.
– Ինչու՞ դու արեցիր դա։
Հետո նա քայլեց դեպի դուռը եւ անհետացավ։ Ոչ-ոք այդ երիտասարդին այլեւս չտեսավ, նույնիսկ Մերին։

18.

Մի օր մի գեղեցիկ երիտասարդ կին գնաց հայտնի նկարչի մոտ և ասաց,
-Ես ուզում եմ, որ դուք ինձ դիմանկարեք։
-Հինգ հարյուր տաղանդ,- ասաց նկարիչը։
-Ահ,- ասաց կինը ,- դա մեծ գումար է։
Հետո նա մտածեց, քանի որ ունի շատ գեղեցիկ մարմին, միգուցե նկարիչը ուրախ կլինի նկարել իր նկարը ավելի էժան, եթե նա հագուստ չկրի իրեն նկարելու ընթացքում։ Այսպիսով, նա ասում է,
-Իսկ ինչ կարժենա դա, եթե Դուք ինձ նկարեք առանց հագուստի։
Նկարիչը մի պահ մտածեց։
-Հազար տաղանդ,- հետո ասաց նա,- բայց պետք է գուլպաներս չհանեն, քանի որ ոտքերս կսարչեն։ Եվ պետք է ինչ-որ բան կրեմ վրձիններս մեջը դնելու համար։

17.

Նասրեդինի ծեր ընկերները խոսում էին իրենց քաղաքի երիտասարդ մարդկանց մասին։Նրանք բոլորը համաձայնության եկան, որ մեծահասակ մարդիկ ավելի իմաստուն են քան երիտասարդ մարդիկ։ Մեծահասակներից մեկը ասաց;
– բայց երիտասարդ տղամառդիկ ավելի ուժեղ են քան մեծահասակները։
Բոլորը համաձայնվեցին, որ դա ճիշտ էր, բացի Նասրեդինից,-նա ասաց- Ոչ, ես այնքան ուժեղ եմ հիմա որքան երիտասարդ ժամանակ էի։
– ի’նչ նկատի ունես,- ասացին իր ընկերները,- Ո’նց է դա հնարավոր, մեկնաբանիր։
– Լավ,- ասաց Նասրեդինը,- Բլրի անկյունում կար մի ժաիռ, երբ ես երիտասարդ էի, ես փորցեցի այն տեղաշարժել, բայց չստացվեց, որովհետեւ ես բավական ուժեղ չէի։ Ես հիմա մեծ մարդ եմ եւ երբ ես հիմա ել եմ պորցում այն տեղաշարժել, այն իմ մոտ չի ստացվում։

16.

Նասրեդինի հարևաններից մեկը, տարիներ առաջ գտնվում էր առտասահմանում, այդ ժամանակ ճանապարորդում էր անծանոթ վայրերով։ Եվ նա վերադարձավ տուն շատ տարիներ առաջ, նրա ծեր ընկերները եւ հարեւանները լսեցին նրա պատմությունը օտար երկրների եւ անծանոթ մարդկանց մասին, եւ նրանք հասկացան, որ դա շատ հետաքրքիր է։
– Դու գիտե’ս,-ասաց ծեր մարդը,-այն քաղաքը, որը ես այցելել էր անբողջ տարի շատ տաք էր լինում և ոչ-ոք հագուստ չէր հագնում։
նասրեդինը սիրում էր կատակներ, այսպիսով, նա միանգամից ասաց՝
– Եվ միայն այդքա’նը
Ինչ եք դուք կարծում այնտեղ կանայք են ապրում, թե տղամարդիկ։

15.

Նասրեդինի կինը շատ հիվանդ էր, և վերջապես մահացավ։ Մի քանի ամիս անց Նասրեդինը կրկին ամուսնացավ։ Նրա նոր կինը այրի էր։
Ուղիղ յոթ օր հետո, որ նա ամուսնացավ նրա հետ, կինը երեխա ունեցավ։
Նասրեդինը միանգամից շտապեց խանութ և գնեց թուղթ, մատիտներ, գրիչներ և որոշ մանկական գրքեր։ Հետո նորից շտապեց դառնալ տուն այդ արարկաներով ու դրեց երեխայի դիմաց։ Նրա նոր կինը զարմացած էր։
-Ի՞նչ ես անում,- նա հարցրեց,- երեխան երկար ժամանակ չի կարողանալու օգտագործել այս իրերը։ Ինչո՞ւ ես այսքան շտապում։
Նասրեդինը պատասխանեց.
-Դու չափազանց սխալ ես, սիրելիս։ Մեր երեխան սովորական երեխա չէ։ Դա եկավ յոթ օրում, ինը ամսվա փոխարեն, հետևաբար դա միանշանակ պատրաստ է լինելու սովորել, կարդալ և գրել մի քանի շաբաթ անց։

14.

Մի ձմեռ Նասրեդինը ուներ բավական քիչ փող, այդ տարին նրա բերքը առատ չեր եւ նա ստիպված էր ապրել սուղ պայմաններում։ Նա սկսեց տալ իր ավանակին ավելի քիչ ուտելիք եւ եթե երկու օր անց ավանակը նույն տեսքն էր ունենում, նա ինքն իրեն ասում էր «Ավանակի վրա ավելի շատ ուտելիք է օգտագործվում, նա հիմա արագ սկսում է սովորել քիչ ուտելուն, եւ նրան ապրելու համար ոչինչ պետկ չի լինի»։
Օրստօրե Նասրեդինը ավանակի ուտելիքը ավելի էր պակասեցնում, մինչ նա սկսեց ուտել ոչինչ։
Մի օր, երբ ավանակը գնում էր շուկա մի մեծ փայտերով բեռ իր ուսին նա հանկառծամահ եղավ
– Ինչքան դժբախտ եմ ես,-ասաց Նասրեդինը։

Հենց այն ժամանակ, երբ ավանակը սկսեց ոչինչ չուտել, դա եղավ իր կյանքի վերջին օրերը այս աշխարհում։

13.

Նասրեդինը կորցրել էր իր ավանակին։ Նա պատրաստվում էր փնտրել նրան ամենուրեք, եւ փնտրելու ընթացքում, հուզված երքում էր։ Նրա հրեւաններից մեկը տեսավ նրան եւ ասաց.
– Բարեւ Նասրեդին։ ի՞նչ ես դու անում։
– Ես փնտրում եմ իմ ավանակին,-պատասղանեց Նասրեդինը։
– Դու չգիտե՞ս որտեղ է նա,- հարցրեց հարեւանը։
– Ոչ ես չգիտեմ։
– Ապա ինչու՞ ես հուզված երգում, սովորաբար երբ ինչ-որ մեկը կորցնում է ինչ-որ մի բան, նա տխրում է։
– Այո դուք միանգամայն իրավացի եք,- պատասղանեց Նասրեդինը, բայց գիտեք, ես համոզված չեմ, որ իմ ավանակը կորել է։ Իմ վերջին հույսը այն է, որ նա գտնվում է բլրի ետեւում։ Եթե դուք մի քիչ սպասեք, դուք կլսեք, թե ինչպես ես կլացեմ եւ կբողոքեմ, եթե նա այնտեղ չլինի։

12.

Երբ Նասրեդինը դեռ տղա էր, նա երբեք չէր անում այն, ինչ նրան ասում էին, և այդպիսով հայրը միշտ ասում էր այն,ինչի հակառակն ուզում էր,որ նա աներ։
Մի օր, երբ երկուսով պարկերով ալյուր էին տուն բերում իրենց էշերի վրա, պետք է ծանծաղ գետն անցնեին։ Երբ գետի մեջտեղում էին, Նասրեդինի էշի պարկերից մեկը սկսեց ճոճվել, այդ իսկ պատճառով հայրը նրան ասաց.
– Այդ պարկը արդեն ջրի մեջ է։ Ուժեղ հրիր այն։
Իհարկե, նրա հայրը մտածում էր, որ նա հակառակը կանի, բայց այս անգամ Նասրեդինն արեց այն ինչ հայրն ասել էր նրան։ Նա հրեց պարկը և այն ընկավ ջուրը։ Իհարկե, ալյուրը կորավ։
Ի՞նչ արեցիր, Նասրեդի՛ն,- բարկացած բղավեց հայրը։
Լավ, հայրիկ,- ասաց Նասրեդինը,- այս անգամ ես մտատեցի, որ անեմ հենց այն, ինչ դու ինձ ասել ես, որպեսզի ցույց տամ, թե միշտ ինչքան հիմար են քո կարգերը։

11.

Դատավորը մի օր իր սենյակում աշխատում էր, երբ hարևանը վազելով ներս մտավ և ասաց.

-Եթե մի մարդու կովը սատկացնում է մյուսինը, մեղավո՞ր է արդյոք սատկացնող կովի տերը:

-Նայած, որ դեպքում,- պատասխանեց դատավորը:

-Դե,- ասաց մարդը,- ձեր կովը սատկացրել է իմ կովին:

-Օհ,- պատասխանեց դատավորը,-Բոլորը գիտեմ, որ կովը չի կարող մարդու նման մտածել, ապա կովը մեղավոր չէ, դա նշանակում է, որ իր տերն էլ մեղավորություն չունի:

-Ներողություն, դատավոր,-ասաց մարդը ,- ես սխալվեցի: Ուզում էի ասել, որ իմ կովն է սատկացրել ձեր կովին:

Դատաորը մի քանի վարկյան մտածեց և ասաց,- Հիմա, որ ավելի լավ եմ մտածում, այս դեպքը այդքան պարզ չի, ինչպես սկզբում կարծում էի: Հետո նայեց իր օգնականին և ասաց.

-Խնդրում եմ բերեք այդ սև, մեծ գիրքը՝ ձեր ետևի պահարանից:

10.

Նասրեդինը արթնացավ գիշերվա կեսին ևտեսավ ինչոր սպիտակ բան: Կարծես մոտենում էր իր տան ագուն:

-Դա գող է,- մտածեց նա, և վերցրեց իր ատրճանակը, կրակեց վրան: Հետո գնաց, պարկեց անկողնում և վախենում էր դուս գալ, քանի որ մութ էր:

Հաջորդ առավոտ Նասրեդինը դուրս եկավ, տեսավ իր սպիտակ վերնաշապիկներից մեկը կախած այգում պարաններից մեկի վրա: Իր կինը լվացել էր մի օր արաջ և կախել էր ոպեսի չորանար: Հիմա մեջտեղը մի ծակ կար:

– Աստված իմ,- ասաց Նասրեդինը,- Իմ բաղտը բերեց, եթե ես երեկ երեկոյան այս վերնաշապիկը հագած լինեի գնդակը ինձ կկպներ:

Հետո Նասրեդինը իր հարևաններին կանչեց և բոլորով Աստծուն շնորհակալություն հայտնեցին:

9.

Նասրեդինի տան մոտ մի մեծ այգի կար և ուներ շատ պտղատու ծառեր: Մի օր Նասրեդինը ծառերից մեկի վրա տեսավ գեղեցիկ խնձորներ: Գնաց տուն և վերցրեց աստիճանը, դրեց այգու բարձր պատի մոտ և բարձացավ: Հետո աստիճանը վերցրեց ու իջացրեց պատի մյուս կողմում և իջավ այգի: Հենց այդ պահին այգեպանը եկավ ու նկատեց Նասրեդինին:

-Ի՞նչ ես անում այստեղ,- բղավեց այգեպանը:

Նասրեդինը արագ մտածեց, հետո ասաց,- Ես իմ աստիճաննեմ վաճառում:

-Աստիճանտ ես վաճառու՞մ: Ուրիշի այգու՞մ: Դու մտածում ես, որ ես այդպիսի ապուշ պատմությանը կհավատա՞մ ,- ասաց այգեպանը և փայտը ձեռքին մոտեցավ Նասրեդինին:

-Իմ աստիճանն է,- ասաց Նասրեդինը:Ես կարող եմ վաճառել, որտեղ որ կցանկանամ:Դուք եթե չեք ուզում, մի գնեք:

Աստիճանը վերցրեց և նորից բարձացավ:

8.

Նասրեդինը երկու մեծ խաղողի զամբյուղ դրեց էշի վրա, ու գնաց շուկա: Կեսօրը շատ շոգ էր, ապա նա կանգնեց մեծ ծառի ստվերի տակ: Այնտեղ կաին մի քանի  այլ մարդիկ և բոլորն էլ էշով էին և խաղողով լի զամբյուղներով: Ճաշերը ուտելուց հետո բոլորը քնեցին: Որոշ ժամանակ անց, Նասրեդինը սկսեց խաղողներ վերցնել ­­­­­­­­­­­­­­­­­մյուսների զամբյուղներից և դնել իր զամբյուղի մեջ:

Հանկարծ մարդկանցից մեկը արդնացավ և դեսավ նրան.

-Ինչ ես անում.- ասաց նա ջղայն տոնով:

-Օ.- ասաց Նասրեդինը.- մի անհանգստացի: Ես կիսախելագար եմ, և շատ տարորինակ բաներ եմ անում:

-Լու՞րջ.- ասաց մյուս մարդը.- Ուրեմն, ինչու՞ չեք երբեմն խաղողները ձեր զամբյուղից հանում և դնում ուրիշի զամբուղի մեջ:

-Դուք ինձ չհասկցակ.- ասաց Նասրեդինը- Ես ասացի, որ կիսախելագար, ոչ թե լիովին խելագար:

7.

Երկու հարուստ կանայք տաքսու մեջ բողոքում էին տաքսու վարձավճարի թանկությունից:

Նրանցից մեկը ասաց.

-Տակսիները շատ թանկ են այս վերջերս: Տերերը մեծ գումար են ստանում ոչնչի համար:

-Այո,- ասաց մյուս կինը, – և վարորդները այնքան մեծ գումար են ստանում, որ շուտով հարստանում են: Չեն ամաչու՞մ:

Կանանցից մեկը ծխախոտ էր ծխում: Որոշ ժամանակ անց նա ասաց մյուսին.

-Մոխրաման տեսնու՞մ ես: Այս կողմում չկա:

-Ոչ, – պատասխանեց մյուսը, -այս կողմում էլ չկա: Վարո՛րդ, Մոխրամանը ո՞րտեղ է այս տաքսիում: Ինու՞ չունեք:

Վարորդը, ով նրանց ամբողջ խոսակցությունը լսել, էր պատասխանեց.

-Կարող եք հատակին թափել, ես աշխատող ունեմ, ով գալիս է հավաքելու շաբաթը երեք անգամ:

6. Առավոտվա խառնաշփոթը

Առավոտյան ժամը ութնանց կես նրանց տան հեռախոսը զանգեց և Մարին պատասխանեց,
-Բարև ում հետ եմ խոսում
-Ես եմ Պիտերը
Պիտերը Մարիի ութ տարեկան եղբոր ՝ Ջոնիի ընկերներ։
-Օօօ բարև Պիտեր ի՞նչ ես ուզում,-ասաց Մարին
-Կարո՞ղ եմ Ջոնի հետ խոսել
-Ոչ,- ասաց Մարին,- հիմա իր հետ չես կարող խոսել։ Նա զբաղված է։ Նա պատրաստվում է դպրոց գնալ։ Նա նախաճաշում է։ Տատիկը մազերն է սանրում։ Քույրը սեղանի տակն է, և կոշիկներն է հագցնու։ Մայրս գրքերն է դասավորում պայուսակի մեջ։ Ցտեսություն ես հիմա պետք է գնամ։ Պետք է դուռը բաց պահեմ։ Ավտոբուսը արդեն գալիս է։

5. Անխելք Նասրեդդինը

Նասրեդդինը իր այգու մի ծառից ճյուղ էր կտրում։ Երբ նա կտրում էր ճյուղը փողոցով մի մարդ անցավ։ Մարդը կանգ առավ և ասաց Նասրեդդինին,
– Կներեք, եթե դուք շարունակեք այդպես կտրել ճյուղը ծառից կնգնեք։
Նա ասաց, քանի որ նստած ճյուղի վրա սղոցում էր ճյուղի հիմքը։
Նաասրեդդինը ոչինչ չասաց ուղակի մտածեց, որ այս մարդը աշխատանք չուներ և շրջաց պատում հրամաններ էր տալիս մարդկանց։ Մարդը շարունակ իր ճանապարհը։
Իհարկե մի քանի րոպե հետո ճյուղը Նասրեդդինի հետ ընկավ։
-Աստված իմ,-բղավեց Նասրեդդինը։ Այդ մարդը ապագան գիտի։ Նասրեդդինը վազեց նրա հետևից, բայց մարդը արդեն գնացել էր։

4. Կարմիր մեքենան

Մի մարդ ճամփորդում էր իր կարմիր մեքենայով։ Մի օր մեքենան կանգնեցրեց, որ գնար խանութ։ Երբ որ ետ վերադարձավ, իր ավտոմեքենայի վերևի մասը սարսափելի վատ վիճակում էր։ Տղաները ասացին նրան, որ փիղն էր փչացրել մեքենան։ Մարդ սկզբից չհավատաց նրանց, բայց հետո նրան մոտակա կրկես տարան։ Փղի տերը ասաց,
– Շատ ներեղություն։ Իմ փիղը ունի մեծ, կլոր, կարնիր աթոռ։ Նա կարծեց ձեր մեքենան իր աթոռն էր, և այդ պատճառով նստել էր վրան։
Հետո փղի տերը մի նամակ տվեց մարդուն, որի մեջ ներեղություն էր խնդրել, և գրել որ կփողհատուցի։
Երբ մարդը վերադաձավ իր երկիր, սպաները իր պատմությանը չէին ուզում հավատալ։ Նրանք ասացի,
– Դու քո նոր մեքենան վաճառեցիր երբ որ արտասահմանում էիր և այս հինը գնեցիր։
Նրանք միայն հավատացին նամակը կարդալուց հետո։

3. Գողը

Պարոն Ջոնսը մի օր երբ ժաշարան գնաց, իր վերարկում թողեց դռան մոտ: Վերարլուի գրպաններում ոչինչ չէր թողել, և երբ վերարկուն վերցրեց, զարմացավ, որովհետև գրպանները զարդերով էին լցված:

Դռան մոտ մի սպասարկող կար, պարոն Ջոնսը ասաց նրան,-

-Ինչ որ մեկը սխալվել է: Նա զարդեր է դրել իմ վերարկուի մեջ: Վերցրեք, և երբ նա վերադառնա կփոխանցեք նրան:

Սպասարկողը վերցրեց և հեռացավ: Հանկարծ մի մարդ եկավ, որի վերարկուն շատ նման էր պարով Ջոնսի վերարկուին:

-Կներեք,- ասաց մարդը,- ես սխալվեցի: Իմ մոտ է ձեր վերարկուն, իսկ ձեր մոտ իմն է: Խնդրում եմ վերադարձնել իմ վերարկուն և զարդերը:

Պարոն Ջոնսը պատասխանեց,- Ես զարդերը սխպասարկողին տվեցի, նա ձեզ կվերադարձնի:

Պարոն Ջոնսը կանչեց ճաշարանի մենեջերին: Բայց մենեջերը ասաց,

-Մենք չունենք սպասարկողներ, այլ միայն սպասարկուհիներ:

-Դուք զարդերը տվել եք գողին, ասաց մի մարդ,- ես ոստիկանություն կզանգահարեմ:

Պարոն Ջոնսը շատ վախեցած էր և այդ մարդուն բավականին գումար տվեց, զարդերի համար:

2. Հիմար տղան

Մի ծեր մարդ, երբ մահացավ իր տղային թողեց բավականին մեծ գումար։ Բայց տղան շատ հիմար էր և արագ ծախսեց ամբողջ գումարը։ Սովորության համաձայն գումարը վերջանալուց հետո, նրա ընկերները հեռացան իրենից։ Երբ նա աղքատ էր և մենակ, նա գնաց Նասրեդինին փնտրելու։ Նասրեդինը շատ խելացի և բարի ծերունի էր և երբ մարդիկ դժվարություններ էին ունենուն նա օգնության էր հասնում։
-Իմ փողը վերջացել է և ընկերներս հեռացել են ինձանից,- ասաց տղան,- հիմա ինձ հետ ին՞չ է լինելու։
-Մի անհանգստացիր,- պատասխանեց Նասրեդդինը,- շուտով ամեն բան լավ կլինի։ Սպասեք, և դուք ձեզ կզգաք ավելի երջանիկ։
Տղան շատ ուրախ էր։
-Ուրեմն նորի՞ց կհարստանամ,- հարցրեց Նասրեդդինին։
-Ոչ ես դա նկակատի չունեի,-ասաց ծերունին,-դու շուտով կհամակերպվես աղքատ լինելու և ընկերներ չունենալու։

1. Ալիի նամակը

Ալին, ով հեռվում էր աշխատում, ուզում էր նամակ գրեր իր կնոջը, բայց նա գրել և կարդալ չգիտեր։ Նա միայն կարող էր փնտրել մի մարդ, ով գիշերը կգրեր նամակը։ վերջապես նա գտավ նամակ գրողի տունը, ում անունն էր Նասրեդին։
Նասրեդինը արդեն անկողնում էր։
-Ուշ է,- ասաց նա,- ի՞նչ ես ուզում,
-Ուզում եմ նամակ գրել իմ կնոջը,- ասաց Ալին։ Նասրեդինը ուրախ չէր։ Մի քանի վայրկան մտածեց , հետո ասաց․
-Նամակը հեռու՞ պետք է գնա։
-Ինչ տարբերություն,- պատասխանեց Ալին։
-Դե, իմ ձեռագիրը այնքան վատն է, որ միայն ես կարող եմ կարդալ, և եթե պետք է երկար ճամփորդեմ, որ նամակը կարդամ կնոջդ համար, շատ փող կծախսես>>։
Ալին արագ հեռացավ։

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements